بانك مشکلات اجتماعي ايران

مقالات

تمام كلمات(And) حداقل يکي از كلمات(Or)

 

 

صفحه اول

تنظيمها

راهنما

ارتباط با ما

Iran Doc

HBI

 

 

 

 

 


مقالات  


عنوان فارسي: نگرش تاريخي به علل پيدايش اعتياد به مواد مخدر

عنوان لاتين:

تاريخ انتشار: تير 1380


سمينار: بررسي علل فرهنگي و اجتماعي گرايش جوانان به مواد مخدر 

تحقيق:

ساير مقالات سمينار  

موضوعات مرتبط


مولف (مولفين): مرتضي اسماعيل زاده , ساير آثار  

شماره صفحه: 0 

شماره نشريه: 0 

نشريه داخلي:  

نشريه خارجي:

محل دستيابي:  

محل دسترسي روي اينترنت:

کليد واژه:  

چكيده: در ايران افيون يا كوكنار كه از دوران قديم به خشخاش معروف بوده است و هم اكنون آنرا ترياك مي نامند. ((ظاهرا" در قرن اول هجري با حمله اعراب از مصر و عربستان به ايران آمده )) و از همان دوران، خوردن آن به عنوان عامل تسكين دهنده دردها و مواد نيرو بخش جسم و علاج بي خوابي رواج داشته است. پاره اي از شاهان صفوي، از جمله شاه طهماسب و شاه عباس دوم با مصرف مواد افيوني گهگاه به مبارزه برخاستند، ولي از آنجا كه اين نوع مبارزات بنيادي و پيگيرانه نبود پساز چندي بار ديگر اين رسم ناپسند دوباره رونق گرفت و اين سم مهلك هرگز در اين دورهريشه كن نشد تا آنكه دو تن از شاهان صفوي نيز بدان آلوده شدند. در اين زمان كه همزمان با رشد جهان خوارگي استعمارگران غربي است ترياك حتي به صورتيكي از مهمترين اجناس صادراتي ايران در آمده كه دولت و ملاكين از آن متمتع شدند اما بر اثر كشت خشخاش خود كشاورزان و كارگران هنگام گرفتن شيره خشخاش از شيره آن مي خوردند و بدان خوي مي گرفتند. اولين بار سرجان ملكم سفير انگلستان در دربار فتحعلي شاه كه از هندوستان به ايرانآمده بود رسم كشيدن ترياك را به ايران آورد و بعدها مرسوم شد گرچه مي گويند خود اوترياك نمي كشيد اما بعضي از نوكرانش ترياك كش بودند و اين رسم را به ايرانيان آموختند. معروف است پاره اي از پزشكان انگليسي در جنوب ايران ترياك را به عنوان دارو تبليغمي كردند و به بهاي نسبتا" ارزان در اختيار مردم قرار مي دادند و سوخته اش را به قيمت گرانتري مي خريدند. بر اثر شرايط مذكور پس از مدت كوتاهي اكثر مردم بويژه جنوب وشرق، معتاد به ترياك شدند. در سال 1310 در پاره اي از روستاهاي گرگان و خراسان حدود 90 درصد جمعيت معتاد بودند و همچنين طبق آماري در سال 1319 جمعا" سيصد هزار و ششصد و هشتاد پنج كيلو ترياك از ايران صادر مي گرديد و در همين ايام معتادان به ترياك حدود چهل درصد افراد فعال كشور را تشكيل مي دادند. در دوران بعد از سالهاي 1320 ايران به يكي از مهمترين توليد و مصرف كننده ترياك درجهان در مي آيد. در نيمه دوم قرن نوزدهم و مداخله پنهان و آشكار دولت انگليس و با همكاري عمال خائندورني، به انواع حيله ها كشيدن ترياك در اين دوران رواج پيدا مي كند. پس از انقلابمشروطه، اولين قانون تحديد كشت خشخاش در تاريخ دوازده ربيع الاول 1329 در دوره دوممجلس شوراي ملي تصويب مي شود. ماده دوم قانون مزبور چنين است : ((محض جلوگيري از مضار استعمال شيره سوخته ترياك اولا" در تمام مملكت كليه سوخته ترياك به مامورين وزارت ماليه تسليم مي شود كه ضبط نمايند و فقط به عنوان حق الزحمهبراي هر مثقال سه شاهي به كسانيكه سوخته را به مامورين مزبور تسليم مي نمايند دادهمي شود و هر گاه كسي از تسليم سوخته امتناع نمايد يا مخفي بدارد، سوخته او ضبط و باحضور همان شخص تلف مي شود، ثانيا" مامورين مزبور در هر لحظه عده و اسامي اشخاص راكه شيره استعمال مي كنند با مقدار شيره كه در هر محل مصرف مي شود، معين نموده و ازسوخته ضبط شده به قدرت ضرورت تقاط مزبور شيره تهيه كرده و به آن اشخاص مي دهند در عوض هر مثقال سه عباسي حق الزحمه دريافت مي دارند و در آخر سال آنچه باقي بماند با اطلاع وزارت ماليه تلف خواهد نمود.)) بر طبق ماده پانزدهم اين قانون دولت مكلف است از تاريخ تصويب اين قانون تا 10 سالوسايل ترك استعمال ترياك را در داخله مملكت فراهم، و طبيب و دواي مجاني در دسترس معتادان قرارد دهد و يا اعتبارات لازم اجراي اين منظور را به مجلس شوراي ملي پيشنهادكند و مصرف داخلي را از هزار و سيصد و هشت هر سال يك عشر كم كند تا آنكه در انقضايمدت مزبور استعمال ترياك در غير موارد طبي در تمام مملكت متروك و ممنوع شود و فروشترياك در موارد طبي به موجب نسخه طبيب و در دواخانه ها به عمل آيد. در مرداد ماه 1308 قانون مجازات مرتكبين قاچاق ترياك در چهار ماده به تصويب رسيد. پس از شهريور 1320 در كابينه فروغي براي اولين بار عملا" از ترياك جلوگيري مي شودو كابينه اول وزير دارايي، برنامه مبارزه با اعتياد را آغاز مي كند، ولي پس از استعفاي كابينه، اين برنامه با مخالفت و كارشكني مجلس چهاردهم كه تعدادشان بسيار هم بود، روبرو مي شود و در اين ايام انجمن ديگري با رياست دكتر مرزبان به وجود مي آيد و مبارزه با ترياك و الكل به صورت يك برنامه منظم پايه گذاري مي شود كه اين برنامه نيزعملا" كاري از پيش نمي برد. در 27 تير ماه 1325 بر اساس تصويب نامه اي كشت خشخاش در سر تا سر ايران ممنوع مي شود اما در همان اوايل سال با وجود ممنوعيت كشت خشخاش عده اي كشاورزان سودجو با همكاري مجريان قانون مجددا" به كشت خشخاش مي پردازند و دولت هم به جاي تنبيه و مجازات مجرمان از تاريخ 1326/2/29 تصويب نامه اي بدين مضمون از مجلس مي گذارند: الف- براي جلوگيري از مصرف ترياك قاچاقي  

Web site comments to the webmaster
© 2003 University of Social Welfare & Rehabilitation. All rights reserved.