بانك مشکلات اجتماعي ايران

مقالات

تمام كلمات(And) حداقل يکي از كلمات(Or)

 

 

صفحه اول

تنظيمها

راهنما

ارتباط با ما

Iran Doc

HBI

 

 

 

 

 


مقالات  


عنوان فارسي: زندگي شرافتمندانه در انگلستان

عنوان لاتين:

تاريخ انتشار: 1377


سمينار:  

تحقيق:

  

موضوعات مرتبط


مولف (مولفين): ژني لسور , ساير آثار  

شماره صفحه: 0 

شماره نشريه: 0 

نشريه داخلي: پيام يونسكو 

نشريه خارجي:

محل دستيابي: كتابخانه دانشگاه علوم بهزيستي و توانبخشي 

محل دسترسي روي اينترنت:

کليد واژه:  

چكيده: مقدمه در حالي كه اكثر مردم انگلستان داراي زندگي خوب اما نه چندان سطح بالايي هستند، بسياري نيز از داشتن يك مكان مناسب براي زندگي محروم اند - اصلا" جايي براي زندگي ندارند. گوردون (اين نام واقعي او نيست) با اين كه از بيماري روحي رنج مي برد، مسئوليت مراقبت از دختر سه ساله اش را بر عهده دارد. آنها دريك اتاق نمور، سرد و مخروبه اجارهاي كه مملو از موريانه بود، زندگي مي كردند. زماني كه اداره خدمات اجتماعي محلي بهحمايت از ((سرپناه)) يك سازمان غيردولتي انگليسي مدافع حق مسكن، برخاست زندگي آنهادگرگون شد. اين گروه درباره پرداخت مبلغي ماهانه به گوردون و تهيه خانه اي بهتر براي او و دخترش با مراكز خدمات اجتماعي مذاكره كرد. بر اساس برآورد ((سرپناه))، در انگلستان روزانه به طور متوسط 470، خانواده بي خانمان مي شوند و در جست و جوي جايي براي زندگي، در خيابان ها پرسه مي زنند. در مارس 1998، حداقل يك ميليون نفر از مردم در چنين شرايط اسفناكي زندگي مي كردند. كريس هولمز، مدير ((سرپناه)) كه در نوع خود بزرگ ترين سازمان غير دولتي در كشور است، گفت: ((اين سازمان براي افرادي كه با چنين شرايطي مواجه هستند، ايجاد شده است. به عقيده ما، هر كس در جامعه حق دارد خانه اي مناسب، آبرومندانه و امن داشته باشد.))((سرپناه)) از 1996، مشغول حمايت از افرادي بوده كه در چنين شرايط وحشتناكي و يادر خيابان ها زندگي مي كرده اند. ((سرپناه)) كمك هاي رايگان خود به افراد نيازمند را از طريق شبكه اي متشكل از 52 مركز كه تقريبا" در سراسر كشور گسترده است، ارائه مي دهد. اين سازمان هم چنين براي وادار كردن دولت به تغيير قوانين راه حل هاي عملي و مالي موثر، مبارزات متعددي را سازمان دهي مي كند. 90 نفر از دوطلبان اين گروه، در برنامه هاي خاص، ماموريت هاي منطقه اي، پردازش اطلاعات و كارهاي اداري شركت دارند. نتايج بدست آمده را آشكارا مي توان ديد. هولمز مي گويد : ((با اقدامات ما در 1997،000،100 خانواده و فرد مجرد از راهنمايي و مساعدت برخوردار شدند، و در ساير موارد،فعاليت هاي ما آنها را از تخليه اجباري خانه هايشان نجات داد.)) مراكز مختلف با ارائه خدماتي از قبيل آگاه ساختن مردم از حقوق شان و همراهي خانواده ها در هنگام نقلمكان به منازل جديد به آنها ياري مي دهد. اين سازمان داراي بودجه اي نزديك به 17 ميليون دلار است. قسمت اعظم اين بودجه توسطكمك هاي مردمي، شركت هاي خصوصي و مدارس و گروه هاي مذهبي تامين مي شود. ((سرپناه))هم چنين با عرضه لباس هاي دست دوم و با اداره شبكه اي از فروشگاه ها كه نشريات اينگروه و لباس هاي آرم دار آن را مي فروشند، پول به دست مي آورد. ((سرپناه)) خاطرنشان مي سازد كه گرچه بي خانماني موجب تضعيف ارزش افراد مي شود، اما اين مشكل هزينه هاي اجتماعي و مالي قابل توجهي را نيز در بردارد. اين سازمان بر اساس مدارك آماري، بارها اعلام كرده است كه عمر متوسط افرادي كه در خيابان ها زندگيمي كنند، در مقايسه با ميانگين 74 سال براي مردان و 79 سال براي زنان در اين كشور،42 سال است. ((سرپناه)) با توجه به اين كه صرفا" سقفي بالاي سرداشتن همه مشكلات را حل نمي كند،به وضعيت زندگي افرادي كه با وجود داشتن خانه در شرايط بدي زندگي مي كنند، نيز رسيدگي مي كند. يك دختر 10 ساله به نام كري همراه با والدين خود و خواهر نوزادش در آپارتمان كوچك يك اتاقه اي زندگي مي كند. پدر و مادر كري اين خانه را قبل از تولد او خريدند. هنگامي كه آنها قصد داشتند به خانه بزرگ تري نقل مكان كنند، قيمت مسكن به قدري افزايش يافت كه نتوانستند جاي ديگري را اجاره يا خريداري كنند. كري از بيماري آسم حاد رنج مي برد و جايي براي بازي يا انجام تكاليفش ندارد، كه اين امر بر بازده كار او در مدرسه اثر گذاشته است. مادر او مي گويد:((هيچ جايي براي گذاشتن چيزي وجود ندارد. مين به دليل فشار روحي زير نظر پزشك هستم و دايما" احساس پريشاني مي كنم و تنها كاري كه مي خواهم انجام بدهم ارتكاب قتل است)). فجايع انساني از اين قبيل، ((سرپناه)) را به انجام جديدترين اقدامش به نام ((پشت درهاي بسته))، كه از مارس گذشته آغاز شده است، ترغيب كرد. هدف از اين اقدامات تاكيدبر وخامت اين شرايط و افزايش آگاهي مقامات بود تا آنها را بر ضرورت رسيدگي به مواردي مانند وضعيت زندگي كري تشويق كند. لوئيس كيسي، قائم مقام مدير ((سرپناه))، مي گويد:((يك خانه اگر خطرناك و ناسالم باشد و باعث بدبختي شود، جاي زندگي كردن نيست. صرفا" سقفي در بالاي سر داشتن به معناي داشتن جايي مناسب براي زندگي نيست، و يقينا" نيايد مردم را از دريافت كمك بيشتر محروم كرد.  

Web site comments to the webmaster
© 2003 University of Social Welfare & Rehabilitation. All rights reserved.